Perfect Magazine


Select Month : Go

No. 12, Volume 3, October 2009
Magazine Contents of this month


Email :

Password :

	Forget Password ? Enter

ရင္တြင္းျဖစ္ ဟာသမ်ား

ဗီဒီယိုကားေတြလည္း ဟာသ၊ ဒီဗီဒီဇာတ္ကားေတြလည္း ဟာသ၊ ႐ုပ္ရွင္ကားႀကီးေတြလည္း ဟာသေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဟာသေတြ ေပါမ်ားေနၾကေတာ့ ပရိသတ္အတြက္ ဒါ႐ိုက္တာေတြကေရာ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ႐ိုက္ၾကမလဲ။ ဟာသ သ႐ုပ္ေဆာင္ႀကီးေတြကေရာ ဟာသပညာရပ္ကို ဘယ္လိုေလ့လာသင္ယူၿပီး ၀မ္းစာျဖည့္ခဲ့ၾကသလဲဆိုတာကို ဒါ႐ိုက္တာ ဦးမ်ိဳးမင္း၊ ဟာသသ႐ုပ္ေဆာင္ ဦးညီေဂ်ာ္၊ ဦးငွက္ေပ်ာေၾကာ္တို႔ရဲ႕ ရင္တြင္းျဖစ္စကားေတြနဲ႔ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

ဒါ႐ိုက္တာေမာင္မ်ဳိးမင္း၏ (ရင္တြင္းျဖစ္)

ရယ္တဲ့ေနရာမွာ အဆင့္အတန္းအလိုက္ ရယ္ရတဲ့ ဟာသ ေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ သံုးမ်ိဳးေလာက္ရွိတယ္။ ႐ိုး႐ိုးရယ္ရတဲ့ ဟာသက Joke ေပါ့။ ေခတ္ရဲ႕ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါအားလံုးကို သေရာ္ထားရင္ Satire ၊ လူ႔စ႐ိုက္လူ႔သဘာ၀ကို အေျခခံၿပီး လုပ္ထားတာကေတာ့ Humour လို႔ အဲဒီလို သတ္မွတ္ထားတာေပါ့။ အခုဒီဇာတ္ကား “ေၾကာက္လိုက္ၾကစို႔ သူငယ္ခ်င္း” က Satire မ်ိဳးေပါ့။

ေခတ္အေျခအေနတစ္ခုကို သေရာ္ထားတာေပါ့။ ဦးမ်ိဳးေရးတဲ့ ဟာသေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း သေရာ္တဲ့ဘက္ကို ေရးတာ မ်ားတယ္။ ဒါကို ဘာေၾကာင့္ေရးျဖစ္သလဲဆိုရင္ ႐ိုး႐ိုးဟာသေတြက လူတိုင္း ခံစားေနၾကတယ္ေလ။ အဲဒီဟာသေတြက ၾကာေတာ့ ႐ိုးအီလာတယ္။ အဲဒီရယ္စရာေတြရဲ႕ေနာက္မွာ ဘာေတြ အားထုတ္ထားသလဲဆိုတာ ပရိသတ္က ဆံုးျဖတ္လာၾကၿပီ။

အဲဒီေနာက္မွာ ဦးမ်ိဳးမင္းတို႔က တစ္ခုခုပါေအာင္ လုပ္ရတယ္။ အဲဒါကို ေရးျဖစ္၊ ႐ိုက္ျဖစ္တာေပါ့။ Humour လို႔ေခၚတဲ့ ဟာသေတြကိုလည္း ႐ိုက္ျဖစ္တယ္။ ဟာသလုပ္တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာလည္း အတိုင္းအတာ ရွိတယ္။ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ကိုပ်က္ေစတဲ့ ဟာသမ်ိဳး မလုပ္သင့္ဘူး။ ဥပမာ - ဆုိကၠားသမားတစ္ေယာက္က သူနဲ႔မတန္တဲ့ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖာ (ေတြးေခၚပညာရွင္)တစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားမ်ိဳးေျပာလို႔ မရဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္က လမ္းေဘးက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားမ်ိဳးေျပာလို႔ မရဘူး။ သူ႔စ႐ိုက္၊ သူ႔သဘာ၀နဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ ဟာသမ်ိဳးကိုပဲ လူေတြက လက္ခံၾကတယ္။ ရယ္ရရင္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးေလ။

ဦးညီေဂ်ာ္

အဓိကကေတာ့ အေဖတူသားေပါ့။ ေမြးကတည္းက အေဖရဲ႕ဗီဇ ပါလာေတာ့ ဟာသဉာဥ္ေလးလည္း ပါလာပါတယ္။ တတ္ေျမာက္မႈကေတာ့ အေဖသင္ေပး တာလည္း ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စာဖတ္ရတာရယ္၊ အေတြ႕အၾကံဳရယ္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ညိႇႏိႈင္းၿပီးေတာ့ အလုပ္ေတြ ရွာရပါတယ္။ အေဖကေတာ့ အမ်ား အားျဖင့္ Reader Digest ဖတ္တယ္။ ဖတ္ၿပီးရင္လည္း ျပန္ေျပာျပတယ္။ အေဖ့ရဲ႕ေက်းဇူးက ပိုႀကီးပါတယ္။ တျခားစာအုပ္ေတြထက္ အေဖကိုယ္တိုင္ေရးခဲ့တဲ့ ဟာသစုဘူး ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကိုပဲ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဟာသနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကေတာ့ “ေနေရာင္ျခည္သည္ ပန္းမန္မ်ားအသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္သလို ျပံဳးရႊင္ျခင္းသည္လည္း လူသားမ်ားအတြက္ လိုအပ္ပါတယ္” ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေလးကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ဦးငွက္ေပ်ာေၾကာ္

စလုပ္တုန္းကေတာ့ စမ္းတ၀ါး၀ါးေပါ့။ အေပါင္းအသင္းေတြ ေကာင္းလို႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ျမန္မာစာ ေမဂ်ာ အၿငိမ့္ပြဲေလးတစ္ခုမွာ ဦးငွက္ အမွတ္မထင္ အၿငိမ့္စင္ေပၚတက္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကံေကာင္း တာတစ္ခုက ကိုယ္က ဆရာသမားေကာင္းေတြနဲ႔ပဲ ေတြ႕ခဲ့တာ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကိုယ္က ဒီလူရႊင္ေတာ္ပညာကို စနစ္တက် သင္ယူခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ သင္တန္းလည္း မတက္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကို Control လုပ္ေပးတဲ့ သူ၊ လမ္းျပေပးတဲ့သူ ေကာင္းခဲ့လို႔ပါ။ ကိုယ္က မွားေနရင္လည္း အဲဒီအမွားကို ျပင္ေပးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္က အမွားမွန္းလည္း သိတယ္။ အမွန္ကို မွန္မွန္းလည္း သိတယ္။ ကိုယ္က ဆရာသမားေကာင္းနဲ႔ေတြ႕ခဲ့ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕၀မ္းစာက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မျပည့္ဘူးလို႔ ထင္ခဲ့တာေလ။ ဒါေပမဲ့ လုပ္စားလို႔ရၿပီလို႔ ဆရာက သိတယ္ေလ။ အဓိကက ကိုယ့္ရဲ႕ဆရာေကာင္း သမားေကာင္းရယ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ႀကိဳးစားမႈရယ္။ အခ်ိန္အခါေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့။

ဦးငွက္က စာႀကီးေပႀကီးေတြ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ဖတ္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဖတ္တယ္။ ဟာသဆိုရင္ ဆရာေဇာ္နဲ႔ ကိုလူမင္းေရးတာေတြ ဖတ္တယ္။ ေက်ာင္းမွာ ပြဲေတြရွိရင္လည္း မျပတ္တမ္း သြားၾကည့္တယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဦးမိုးဒီတို႔ေတာင္ အဲဒီတုန္းက ဇာတ္ရာေလးေတြ ရွိတယ္ေလ။ ဦးေမာ့စ္တို႔၊ ဦးမိုးဒီတို႔ မႏၲေလးက လူရႊင္ေတာ္ႀကီးေတြ၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ေမာင္ယဥ္ေအာင္တို႔ အဲဒီဇာတ္ေတြကို မျပတ္တမ္း အားရင္ အားသလို ၾကည့္တယ္။ အဲဒီေလာက္ပါပဲ။ တစိုက္မတ္မတ္ႀကီးလည္း မၾကည့္ဘူးေလ။ အားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေလ့လာတယ္။ စကားလံုးတစ္ခုေကာင္းဖို႔ ျပက္လံုး တစ္ခုျပက္ဖို႔ အဲဒါနဲ႔လိုက္တဲ့ အမူအရာရွိမွ ရမွာေပါ့။ အမူအရာဆိုတာက အသားလြတ္ႀကီး ျပဴးၿပဲေနရင္ေတာ့ ၾကာရင္ အဆင္မေျပႏိုင္ဘူး။ အမူအရာနဲ႔ စကားလံုးေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ ျပဴးတာၿပဲတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အသားလြတ္ႀကီး စကားလံုးနဲ႔ မဆိုင္ဘဲ နည္းနည္းလန္႔ရမယ့္ေနရာမွာ မ်ားမ်ားလန္႔ျပၿပီး အတင္းႀကီးျပဴးၿပဲျပေနရင္ ၾကာရင္ေတာ့ ေရွာ့ခ္ ရွိတာေပါ့။

ျမတ္ဆုလြင္ (မဟာဝိဇၨာ)