Select Month :   Go
Magazine Contents of this month
 
  Email :  
  Password :  
   Forget Password ?       Enter
စတီရီယုိေခတ္ရဲ႕ ေရာင္ျခည္ဦးမ်ား

ဂီတဆုိတာ ေခတ္ရဲ႕လုိအပ္ခ်က္အရ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ေပၚထြန္းလာခဲ့ၾကတာပါ။ ေရဒီယုိ၊ စတီရီယုိ ေခတ္မွာ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ပရိသတ္ေတြ ႏွစ္ၿခိဳက္အားေပးခဲ့ၾကတဲ့အဆုိေတာ္ေတြ ေပၚထြန္းခဲ့သလုိ ဒီဘက္ေခတ္ေတြမွာလည္း သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ပရိသတ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကတဲ့ အဆုိေတာ္ေတြ ေပၚထြန္းေနဆဲပါပဲ။
စတီရီယုိေခတ္ရဲ႕ေရာင္ျခည္ဦးမ်ားလုိ႔ေတာင္ တင္စားလုိ႔ရတဲ့ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက ေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကတဲ့ အဆုိေတာ္ စိန္၀င္းထြန္း၊ ဘုိဘုိဟန္၊ စုိးပိုင္၊ ကုိင္ဇာနဲ႔ စုိင္းဆုိင္ေမာ၀္တုိ႔ရဲ႕ Golden Oldies Show ေလးတစ္ခုကို Sedona ဟုိတယ္မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႔ကို ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပရိသတ္ေတြနဲ႔ လူငယ္ပရိသတ္ေတြကလည္း အားေပးခဲ့ၾကသလုိ အသက္ အရြယ္ရလာေပမဲ့ အခုထိ လတ္ဆတ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕အႏုပညာအားေတြနဲ႔ ပရိသတ္ေတြကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၾကပါတယ္။
သူတို႔ေခတ္ သူတုိ႔အခါက ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ နည္းပညာအခက္အခဲေတြကို ထုိးေဖာက္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားလာခဲ့ရတဲ့ အမွတ္တရအေၾကာင္းေတြနဲ႔ ဂီတအေပၚထားတဲ့ သူတုိ႔သေဘာထားေတြကို ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။
စိန္၀င္းထြန္း
“အ.ထ.က ေက်ာင္းသား” ဆုိတဲ့ စတီရီယုိသီခ်င္းကို စတင္သြင္းခဲ့ၿပီး သီဆုိ ေအာင္ျမင္လာခဲ့သူ အဆုိေတာ္ စိန္၀င္းထြန္းရဲ႕ သီခ်င္းေတြကေတာ့ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္က လူႀကိဳက္မ်ား ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္နဲ႔ အခုေခတ္နဲ႔က အရမ္းကြာျခားသြားၿပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္ နားထားတာကလည္း အႏွစ္ ၂၀ ေတာင္ ရွိသြားၿပီ။ အဲဒီေလာက္ရွိေနၿပီဆုိေတာ့ အခုျပန္ဆုိတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ကြာျခားသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္က သီခ်င္းသြင္းရင္ မနက္ ၁၀ နာရီကေန ည ၁၁ နာရီ ၁၂ နာရီအထိ တစ္ေခြစာကို တစ္ခါတည္း အျပတ္သြင္းရတာ။ အခုဆုိရင္ တစ္ေန႔ကို ႏွစ္ပုဒ္ေလာက္ ဆုိတယ္။ ၿပီးရင္ အိမ္မွာ ျပန္နားေထာင္ၿပီး စိတ္တုိင္းမက်တာရွိရင္ ျပန္သြင္းတယ္။ အခုေခတ္မွာ စက္ေတြကလည္း အရမ္း တုိးတက္ေနၿပီေလ။ အရင္တုန္းကေတာ့ တီး၀ုိင္းကို ေလးငါးေယာက္နဲ႔ ဆုိခဲ့ရသလုိ တစ္ၿပိဳင္တည္း သြင္းခဲ့ရတာ။ မွားတာနဲ႔ အစအဆံုး ျပန္သြင္းရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဂ်ဴတီနဲ႔ သြားရတာ။
တစ္ဂ်ဴတီဆုိ မနက္ကေန ည ၁၂ နာရီအထိေပါ့။ ေနာက္တစ္ေန႔စာ အကုန္မခံႏုိင္ၾကဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က အခ်ိန္လုၿပီး လုပ္ေနရတယ္။ အခုက်ေတာ့ စက္ပုိင္းဆုိင္ရာ တုိးတက္လာေတာ့ အားတဲ့လူက စတူဒီယုိမွာ သြင္းသြားတယ္။ တစ္ပုဒ္တည္း ဆုိလည္းရတယ္။ အရင္တုန္းက လူစံုလာၿပီးေတာ့ တီးတဲ့လူက ေလးငါးေယာက္နဲ႔ ဆုိတဲ့လူနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္တည္း သြင္းရတာကိုး။ လူစံုလာရတယ္။ စာေၾကာင္းမွားရင္ အစက ျပန္သြင္းရတယ္။ အခုက တစ္ပုဒ္ ႏွစ္ပုဒ္ သြင္းၿပီးရင္ ျပန္နားေထာင္၊ မႀကိဳက္ရင္ ျပန္သြင္းလုိ႔ ရတယ္ဆုိေတာ့ အခ်ိန္က ပုိၾကန္႔ၾကာသြားတယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္မအားရင္လည္း အလုပ္မပ်က္သလုိ သူတုိ႔ မအားရင္လည္း ကုိယ့္အလုပ္မပ်က္ဘူးေပါ့။ အခုေခတ္ကေတာ့ ရီေကာဒင္းလုပ္ရတာ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပတယ္။
စုိးပိုင္
ဦးတုိ႔ေခတ္တုန္းက ဂီတဆုိတာ အခုလုိ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ မရွိေသးဘူးေပါ့ သမီးရ။ အခုလည္း အဲဒါကိုပဲ ထုိင္ေျပာေနၾကတာ။ ဦးတုိ႔ေခတ္တုန္းက ရီေကာဒင္းလုပ္ရင္ ဂစ္တာက သံုးလံုးပဲ ရွိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ လုပ္ၾကရတာ။ ဦးေအာင္ျမင္ၿပီး ရွစ္ႏွစ္ေလာက္မွာေတာ့ Indian Music ေတြထဲက တက္ပ္ပလာ (ဗံုႏွစ္လံုးကို တီးရတယ္) ကို ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္က တီးေနတာ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ပုိင္း ဦးက်င့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ တီးတယ္။ ၁၉၇၀ ကတည္းက ဦးက အဲဒါေလးကို သံုးခဲ့တာ။ ေနာက္ၿပီး အိႏ္ၵိယလက္ဆြဲဘာဂ်ာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ကီးဘုတ္ေတြ မေပၚေသးဘူးေလ။ အဲဒါကိုလည္း ဦးကလုပ္တယ္။ အတုိခ်ဳံးေျပာရရင္ ဦးတုိ႔ေခတ္တုန္းက အခုလုိမ်ိဳး အီလက္ထေရာနစ္ေတြ ဘာေတြ မထြန္းကား ေသးဘူးေလ။
အဲဒီေတာ့ ဂစ္တာေတြပဲ သံုးၾကရတယ္။ အဲဒါေလးေတြနဲ႔ပဲ ဦးက ဆုိလာခဲ့တာ။ ဒီဘက္ ေခတ္က်ေတာ့ အရမ္းတုိးတက္လာတဲ့အတြက္ အရမ္းပဲ ေအာင္ျမင္ၾကတယ္။ အရမ္းလည္း ေကာင္းတယ္။ ဦးတုိ႔ အရင္က သီခ်င္းေတြ ဖန္တီးတယ္ဆုိတာ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္လုိ႔ မရတဲ့ က႑ပါ။ အဆုိေတာ္လည္း အဆုိေတာ္က႑ရွိသလုိ တီး၀ုိင္းကလည္း Music က႑ရွိတယ္။ သီခ်င္းေရးဆရာကလည္း သူ႔က႑နဲ႔သူ ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ရီေကာဒင္းအပုိင္းကေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူး။ ဒီဘက္ေခတ္က အရမး္ႀကီး တုိးတက္လာေတာ့ အဆုိေတာ္ရယ္၊ တီး၀ုိင္းရယ္၊ ေတးေရးဆရာရယ္ အဲဒီ သံုးေယာက္က ကုိယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ဥစၥာကို ကုိယ့္စြမ္းအားေတြနဲ႔ ႀကိဳးစားလုပ္ခဲ့လုိ႔ ျဖစ္တယ္ပဲ ထင္ပါတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္လူငယ္ေတြကို သူတုိ႔ မႀကိဳးစားဘူးလုိ႔ ေျပာတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။
ဖန္တီးသူေတြက ကုိယ္ ေသခ်ာဖန္တီးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ ၄၀ ရွိေနေပမဲ့လည္း အဲဒီသီခ်င္းေတြက မ႐ုိးႏုိင္တာကေတာ့ ဦးအပါအ၀င္ က်န္တဲ့ ေတးေရး၊ တီး၀ုိင္း စတဲ့ ဖန္တီးသူေတြရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈေတြေၾကာင့္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဦးတုိ႔ ဘာေတြကို ဦးစားေပးရသလဲဆုိေတာ့ ကုိယ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း ႀကိဳက္ဖုိ႔အတြက္ထက္ လူအမ်ားႀကိဳက္ဖုိ႔ ဆုိတာကိုပဲ ဦးတုိ႔က ဦးစားေပးတယ္။ အခုလို ဦးတုိ႔ငါးေယာက္ေပါင္းၿပီးလုပ္တဲ့ပြဲေလးျဖစ္တာရယ္၊ လူႀကီးေတြ ဆံုၿပီးဆုိတဲ့ပြဲဆုိေတာ့ ရင္ထဲ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သီခ်င္းေခြထုတ္ဖုိ႔စီစဥ္ရင္း စာေမးပြဲလည္း ေျဖဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ရသူပါ။ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲကို ဂုဏ္ထူးႏွစ္ဘာသာနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့သလုိ “အလြမ္း” ဆုိတဲ့ စီးရီးလည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့သူကေတာ့ အဆုိေတာ္ ကိုင္ဇာပါ။ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက သီခ်င္းေအးေအးေလးေတြနဲ႔ ပရိသတ္ရင္ကို လႈပ္ေစခဲ့သူပါ။ ဂီတဆုိတာ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ လုိအပ္လုိ႔ ေပၚေပါက္လာရေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။
ကိုင္ဇာ
အႏုပညာတုိင္းဟာ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ေကာင္းၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ေခတ္မွာ ေခတ္ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္အရ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အႏုပညာေလာက ေပၚေပါက္လာၿပီး အဲဒီအေရးအဖြဲ႕ေတြ၊ သီဆုိမႈ ဟန္ပန္ေတြနဲ႔ အဲဒီေခတ္ ပရိသတ္ကို ဖမ္းစားႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒီဘက္ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ ပံုစံေျပာင္းလာၿပီး လက္ခံတဲ့သူ ရွိလာတယ္။ လက္မခံတဲ့သူရွိလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ေခတ္ရဲ႕ လုိအပ္တဲ့ခံစားမႈအဖြဲ႕အႏြဲ႕ေတြနဲ႔ တင္ျပေနၾကတာပဲ၊ အဲဒီအတြက္ ေခတ္တုိင္းဟာ အျမဲတမ္းေကာင္းတယ္လုိ႔ ယံုၾကည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာဘုရင္လက္ထက္ကစၿပီး အဂၤလိပ္ေခတ္၊ စစ္ၿပီးေခတ္ ေတာက္ေလွ်ာက္မွာလည္း သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ၊ သူ႔ဂီတနဲ႔သူ သီးသန္႔စီ ရွိခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရွ႕မွာ ေရဒီယုိေခတ္၊ ၿပီးေတာ့ စတီရီယုိ ေခတ္ဦး၊ ေခတ္လယ္ၿပီးေတာ့မွ အခု ဒီဘက္ေခတ္ ေရာက္လာတာေပါ့။ သီခ်င္းေတြကို ၾကည့္လုိက္ရင္လည္း ဟုိးအရင္ ျမန္မာဘုရင္ လက္ထက္တုန္းက ဘုန္းေတာ္ပြင့္ကေန Hip Hop အထိ ၾကားထဲမွာ တစ္ေခတ္နဲ႔တစ္ေခတ္ မတူဘူး။ ေနာက္တစ္ခုေပၚလာစမွာ အတုိက္အခုိက္၊ အထုိးအႏွက္ဆုိတာ အျမဲတမ္းခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ေခတ္၊ အႏွစ္သံုးဆယ္ေလာက္က စီးရီးထုတ္ခ်ိန္တုန္းကဆုိ လမ္းသရဲသီခ်င္းေတြပါကြာ၊ စုတ္ျပတ္ေနတာပဲ၊ ဘာေတြဆုိေနမွန္းမသိဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အေျပာခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေခတ္ တုန္းကလည္း လူတခ်ိဳ႕က နားေထာင္ၾကစမ္း... ေရွးေခတ္ကသီခ်င္းေတြက ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းသလဲ၊ မင္းတုိ႔ သီခ်င္းနဲ႔တျခားစီပဲဆုိတဲ့ ေ၀ဖန္သံေတြလည္း ခံစားခဲ့ရတယ္။ ဒါ ေခတ္ကာလ အခ်ိန္အခါေတြကပဲ အဆံုးအျဖတ္ေပးသြားပါလိမ့္မယ္။
သီခ်င္းကို ေရးတဲ့အခါမွာလည္း အထူးသျဖင့္ေတာ့ အဖြဲ႕အႏဲြ႕ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဥပမာေပးရင္ ဒီေခတ္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္က သူ႔ေကာင္မေလးကို ျမတ္ႏုိးလုိက္တာ “ ဓူ၀ံၾကယ္ ေျမမွာ ခေႂကြတယ္။ ေနလေတြ ကြယ္ေစတယ္။ ညျမင့္မုိရ္ၿဖိဳကာ တက္သည္ေတာ့ ” ဆုိတဲ့ စာသားထည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဟားၾကမွာေပါ့။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ကိစၥပါ။ သူတုိ႔ဖြဲ႕တာလည္း ဒီသေဘာပဲ။ ဓူ၀ံၾကယ္ ေျမမွာ ခေႂကြတဲ့ေခတ္တုန္းကလည္း ဓူ၀ံၾကယ္ေတြ ေျမမွာ ခခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလုိပဲ “နင့္ကုိခ်စ္တယ္” ေခတ္ ေရာက္လာေတာ့ “နင့္ကို ငါ ခ်စ္တယ္”ေပါ့ ဟုတ္လား။ ဒီထက္ ပုိေခတ္ဆန္လာရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ ဂီတတစ္ခုကို ဖန္တီးရင္ ရင္ထဲမွာ ေတြးေနက်၊ ေတြးတတ္တဲ့ ပံုစံေလးေတာ့ ရွိတယ္။ အဲဒါလည္း ပင္ကိုစိတ္အား၊ ပင္ကုိသိတဲ့ ရင္တြင္းအသိ အဲဒါေတြနဲ႔လည္း ဆုိင္တယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုရွိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္ရင္ သူမ်ား မထိခုိက္ေအာင္လုိ႔ စဥ္းစားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ္လုပ္တာ အလကား မျဖစ္ေအာင္ စဥ္းစားရတယ္။ သူမ်ားကိုလည္း မထိခုိက္၊ ကုိယ္လုပ္တာလည္း အလကားမျဖစ္ေအာင္ တစ္ခုခု နားေထာင္လုိက္ရတဲ့သူမွာ အက်ိဳးရွိ၊ ပရိသတ္မွာလည္း အက်ိဳးရွိတာမ်ိဳး စဥ္းစားတယ္။ ေနာက္ၿပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လုပ္ရင္ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းေလး ဖြဲ႕ႏဲြ႕ရင္ေတာင္မွ အဲဒီခံစားခ်က္နဲ႔တူတဲ့ လူေတြရဲ႕ရင္ထဲကို ထိသြားေစခ်င္တယ္။ အႏုပညာဖန္တီးမႈမွာ အဲဒီစိတ္ေလးထားလုပ္ရင္ ငါးဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္းက ေကာင္းေသာတုံ႔ျပန္မႈ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။
- အခုထိ လူငယ္စတိုင္လ္နဲ႔ ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ သီဆိုသြားသူ အဆိုေတာ္ စိန္၀င္းထြန္း၊ အသက္ႀကီးေပမဲ့ ငယ္ရြယ္စဥ္ကလုိ္ မိုက္ခ႐ိုဖုန္းေလး တလႊဲလႊဲနဲ႔ အျပတ္ဟဲသီဆိုသြားသူ အဆိုေတာ္ ဘိုဘိုဟန္၊ အဆိုေတာ္ႀကီးေတြ ငါးေယာက္ေပါင္း က်င္းပတဲ့ ပထမဆံုး ဆံုၾကတဲ့ပြဲမွာ ပရိသတ္ကို အျပည့္အ၀ေဖ်ာ္ေျဖေပးခဲ့သူ အဆိုေတာ္ စိုးပိုင္းနဲ႕စိုင္းဆိုင္ေမာ၀္၊ အဆိုေတာ္ႀကီးေတြကို စုစည္းၿပီး ေနာက္ထပ္ ႐ႈိးပြဲေတြကိုလည္း စီစဥ္ဦးမယ့္ အဆိုေတာ္ ကိုင္ဇာတို႔ရဲ႕ Golden Oldies Show ဟာ ပရိသတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခဲ့ပါတယ္။
မမျမတ္
မႏၲေလးဓာတ္ပံုဆရာေတြ ဆုမ်ားမ်ား ရရွိခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲ
Art Gallery
Upper News
Movement
Yangon News
Movie Guide
Music Guide
ဒါ႐ိုက္တာ ေဒါန ပံုေဖာ္က်ဴး႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ခ်စ္ကံပြင့္ႏွင့္ မေခ်ာေလးဆယ္ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကား
စတီရီယုိေခတ္ရဲ႕ ေရာင္ျခည္ဦးမ်ား
ရင္တြင္းျဖစ္ ဟာသမ်ား
GOLDEN BOOT PLAYER ကမၻာေက်ာ္ ေရႊေျခေထာက္ပိုင္ရွင္မ်ား
ဂီတ . . . သူဘယ္လိုဖန္တီးခဲ့