- လက္ရွိအခ်ိန္အထိ ျဖစ္သန္းခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ႏွစ္စုမွာ အႏုပညာအလုပ္ေတြ စလုပ္တုန္းကနဲ႔ အခုအခ်ိန္မွာရွိေနတဲ့စိတ္ေတြရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ေတြကို ေျပာျပပါဦး။
လူတိုင္းမွာ ဒုကၡေတြ၊ ျပႆနာေတြ ရွိတယ္။ အဲဒါေတြကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေျဖရွင္းၾကရတာေလ။ အဲဒီျပႆနာ အခက္အခဲေတြကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေျဖရွင္းႏိုင္ရမယ္၊ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရမယ္။ ျပႆနာျဖစ္တာကို ေၾကာက္စရာမလိုဘူး။ အဲဒီျပႆနာကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းရမလဲဆိုတာကို စဥ္းစားတတ္ဖို႔လိုတယ္။
- အဲဒီစိတ္ေတြက မစိုးဘဝရဲ႕ေထာက္တိုင္ေတြလို႔ ဆိုႏိုင္မလား။
ဟုတ္တယ္။ ကြ်န္မဘဝတစ္ခုလံုးကို အဲဒီစိတ္ေတြနဲ႔ ေဆာက္တည္လာတာ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝမွာ Struggle ေတြရွိတယ္။ ကြ်န္မလည္း အႏုပညာအလုပ္ေတြကို လုပ္တဲ့အခါမွာ Struggle ေတြ လုပ္ခဲ့ရသလို၊ ဘဝျဖတ္သန္းရတဲ အခါမွာလည္း Struggle ေတြ လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဓာတ္သာ ခိုင္ခိုင္ျမဲျမဲ မရွိခဲ့ရင္ အခုလိုျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။
- ကိုယ္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈကို ကာလရွည္ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့တဲ့အရင္းခံ စိတ္ကေရာ ဘာျဖစ္မလဲ။
ကြ်န္မ အမ်ားႀကီးေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တာနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားတာ မတူဘူးလို႔။ ကြ်န္မအရြယ္ရလာတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ အဓိပၸာယ္ ရွိခ်င္လာတယ္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ေတြ အေပၚမွာ စိတ္ပါဝင္စားစြာနဲ႔ ေလးေလးစားစား၊ ႐ို႐ိုေသေသလုပ္မယ္လို႔ စဥ္းစားထားတယ္။ ကြ်န္မအေတြ႕အၾကံဳအရဆိုရင္ သူမ်ားေတြအတြက္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မ မေက်ာ္ၾကားခ်င္ဘူး။ အဲဒီ ေက်ာ္ၾကားတာႀကီးကို ကြ်န္မ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒီေတာ့ ဒီအသက္အရြယ္မွာ ကြ်န္မလုပ္တဲ့ အလုပ္မွန္သမွ်ဟာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနဲ႔ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ေလး ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔စာရင္ အားလံုးစုေပါင္းၿပီးလုပ္ရတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးကို ႏွစ္သက္တယ္။
- မစိုး ျဖတ္သန္းလာတဲ့တစ္ေလွ်ာက္မွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးအခ်ိန္က ဘယ္အခ်ိန္လဲ။
အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကြ်န္မ အရမ္းဝမ္းနည္းခဲ့ရတာ မရွိသလို အရမ္း ေပ်ာ္ခဲ့တာလည္း မိသားစုမွာ မရွိဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းက အဲဒီလို မရွိခဲ့တဲ့အတြက္ ႀကီးလာေတာ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိထားမိခဲ့တာက ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေရာ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ နင့္နင့္နဲနဲ မခံစားရဘူး။ လူတိုင္းမွာေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲစရာကေတာ့ ရွိတာပဲ။ အဲဒီဟာေတြ အားလံုးကို သူ႔က႑နဲ႔သူ ထားတယ္။ ကြ်န္မလုပ္တဲ့အလုပ္က စိတ္ကို အေျခခံ ၿပီးလုပ္ရတဲ့အလုပ္ေလ။ အဲဒီလိုမွ က႑ခြဲမထားရင္ ကြ်န္မ ေဂါက္သြားလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္၊ ဝမ္းနည္းဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာေတြ ကြ်န္မဘဝမွာ မရွိခဲ့ဘူး။
- ဒါဆိုရင္ မ်က္ရည္ကေရာ မစိုးဘဝမွာ အေရးမပါခဲ့ဘူးလား။ မ်က္ရည္ကိုေရာ အသံုးခ်ခဲ့ဖူးလား။
ကြ်န္မက ဝမ္းအနည္းဆံုးဆိုတာ မရွိခဲ့ဘူးဆိုေပမဲ့ သိပ္ဝမ္းနည္းတတ္တယ္။ အသက္ႀကီးေလ အားငယ္ေလပဲ။ ကုလားကားေတြ၊ ကိုရီးယားကားေတြ ၾကည့္ၿပီဆိုရင္ မ်က္ရည္တၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ပဲ။ ထစ္ခနဲရွိ မ်က္ရည္က်ေတာ့တာ။ အဲ.. ဒါေပမဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ မ်က္ရည္ မက်ေတာ့ဘူးေလ။ အမွန္တကယ္ဆိုရင္ အႏုပညာသမားေတြဟာ ႏွလံုးသားႏုၾကတယ္။ မာတယ္ ဆိုတဲ့သူေတြရွိတယ္ဆိုတာ အလကား အပိုေတြေနမွာ။ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ရင္သာ သ႐ုပ္ေဆာင္ၾကတာ။ အကုန္လံုးကို ၾကည့္ၾကည့္လိုက္ပါ။ အားလံုးဟာ ႏုတဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ။ ပိုေတာင္ႏုၾကပါေသးတယ္။ ကြ်န္မဆိုလည္း ဒီလိုပဲ။ ကိုယ့္ ရင္ထဲမွာ ကိုယ္ပဲ သိတယ္ေလ။ အေျခအေနက ဒီလိုျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ ဒီေပၚမွာပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဆာက္တည္ရတာေလ။ မ်က္ရည္ကို အသံုးခ်တာ မဟုတ္ေပမဲ့ ဝမ္းနည္းတဲ့အခါ မ်က္ရည္က်တာေတာ့ ရွိတယ္။ ကြ်န္မက အသက္ႀကီးေလ အသည္းငယ္ေလပဲေလ။
- လက္ရွိအခ်ိန္မွာ အရြယ္အရ၊ အေတြ႕အၾကံဳအရ၊ အႏုပညာသမၻာအရ ရင့္က်က္ေနၿပီလို႔ဆိုရေတာ့မယ့္ မစိုးကို အခုခ်ိန္မွာထားရွိတဲ့ အႏုပညာ စိတ္ေလးကို ေျပာျပေစခ်င္ပါတယ္။
ကြ်န္မ ဒီအလုပ္ကို စလုပ္တုန္းက ဒီအလုပ္အေၾကာင္းကို သိလည္း မသိဘူး။ ဝါသနာပါလားဆိုရင္လည္း ဒီေလာက္ႀကီး ပါလွတယ္မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္မ လူေတြကိုလည္း ေၾကာက္တတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ မိသားစုအေျခအေန၊ မိဘကို ေထာက္ပံ့ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ဒီေလာကထဲ ဝင္လာခဲ့တာ။ ဒီေလာကထဲ ေရာက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ အႏုပညာအလုပ္ေတြ ကြ်န္မ လုပ္ခြင့္ရတယ္။ လုပ္ခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေစာေစာကေျပာသလို Struggle အရမ္းလုပ္ခဲ့ရတယ္။ အမွားေတြ၊ ႐ံႈးခဲ့တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအမွားေတြ၊ အ႐ံႈးေတြကို ကြ်န္မ ေမ့မပစ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒါေတြကပဲ ကြ်န္မဘဝ ေရွ႕ဆက္သြားဖို႔ ခြန္အားေတြအျဖစ္ ဆက္သံုးတယ္။ ဒါေတြဟာ ကြ်န္မအတြက္ ပါဝါေတြ ျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။ ကြ်န္မ မွားခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြက ပါဝါေတြျဖစ္ေအာင္ အေထာက္အပံ့ေပးတယ္။ လူတိုင္း အမွားနဲ႔မကင္းဘူး ဆိုတဲ့စကားကို ေျပာေလ့ေျပာထရွိၾကပါတယ္။ ကြ်န္မက အမွားကို ျပင္ရမွာ မေၾကာက္ဘူး။
