ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေလယာဥ္မယ္တို႔၊ ဆရာမတို႔ေတာ့ လုပ္ခ်င္တာေပါ့။ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဝါသနာေတာ့ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အႏုပညာပဲ လုပ္မယ္လို႔ေတာ့ စိတ္မကူးခဲ့ဖူးပါဘူး။ သီခ်င္းဆိုတာ ဝါသနာပါလို႔ ဘုရားေက်ာင္းမွာဆိုရင္ အျမဲသီခ်င္းဆိုျဖစ္တယ္။ ဆိုရင္း ဆိုရင္းနဲ႔ ပိုဆိုခ်င္လာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဆိုပါလားဆိုၿပီး ဝိုင္းေျပာၾကတယ္။ သီခ်င္းနားေထာင္တာလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက crazy ပဲ။ အဲဒီတုန္းက VCD မေပၚေသးဘူး။ Tape နဲ႔ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္၊ မက္ေဒါနား၊ ထံုခ်ိဳင္း အေခြေတြၾကည့္ၿပီး ႀကီးလာရင္ သူတို႔လို ကၿပီး သီခ်င္းဆိုခ်င္လိုက္တာလို႔ေတာ့ ေတြးမိတယ္။ အရမ္းလည္း အားက်ခဲ့တာေပါ့။ City FM လႊင့္တဲ့ တက္သစ္လြင္ျပင္က႑မွာ

ကိုယ္ဝါသနာပါတဲ့အလုပ္ကို တန္ဖိုးထား ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ေရဗကၠဝင္း အတြက္ က်န္တာေတြကေတာ့...

သီခ်င္းဆိုတာ ဝါသနာပါတယ္။ ဝါသနာပါတဲ့ အရာေလးကို လုပ္ဖို႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ အိမ္က အေဖနဲ႔ အေမက အႏုပညာအလုပ္ကို လုပ္တာမႀကိဳက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ညႇိႏိႈင္းၿပီး လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သီခ်င္းေတြဆိုခဲ့ၿပီး နာမည္ရလာ အခါမွာလည္း အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဆင္ မေျပတာေတြ၊ အတိုက္အခိုက္ေတြ၊ ေျပာဆိုတာေတြရွိခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရဗကၠ ကေတာ့ ကိုယ္ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေနရတာဆိုေတာ့ ဒီအလုပ္ေလးကို တန္ဖိုးထားၿပီးေတာ့ပဲ မွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ပဲ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။

စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ မေပ်ာ္ရႊင္မႈေပၚ မူတည္ၿပီး နားေထာင္ျဖစ္ေနတဲ့ ဂီတ အမ်ိဳးအစားေတြကလည္း...

သီခ်င္းသီဆိုမႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူမရဲ႕ဝမ္းစာျဖည့္မႈက..

အသံကို ေလ့က်င့္တာမ်ိဳး သိပ္မရွိခဲ့ဘူး။ ေရဗကၠ နဂိုရွိခဲ့တဲ့ အသံအတိုင္းပဲ ဆိုလိုက္တာပဲ။ ဘုရားေပးတဲ့ အသံအတိုင္းေပါ့။ အသံနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ထူးထူးျခားျခား ေလ့က်င့္တာမ်ိဳးမရွိဘူး။ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို ဂီတနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေလ့လာတယ္။ အဲဒီထဲမွာ နားေထာင္တာ ပိုမ်ားတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေရဗကၠ အၾကားနဲ႔ပဲ ဆိုခဲ့တာပါ။

ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ သူမရဲ႕အယူအဆ

ဇြဲရွိရမယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရွိရမယ္။ ေနာက္ သူမ်ားေျပာရင္ နားမေယာင္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ သူမ်ားက ပါးစပ္နဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့အေျပာကို နားမေယာင္ဘဲ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ခ်မွတ္ထားတဲ့ ေသခ်ာတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္အတိုင္း ႀကိဳးစားၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းသြားမယ္ဆိုရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ ကိုယ္က သ႐ုပ္ေဆာင္တာ ေတာ္တယ္လို႔ထင္ရင္ သ႐ုပ္ေဆာင္လုပ္ေပါ့။ အသံေကာင္းရင္ သီခ်င္းဆိုေပါ့။