Select Month :   Go
No. 12, Volume 3, October 2009
Magazine Contents of this month
 
  Email :  
  Password :  
   Forget Password ?       Enter
ေအာင္ျမင္သူတို႔၏ ဘ၀မွတ္တမ္း

အေျပာင္းအလဲကို လက္ခံ
ဦးေနမင္းထြန္း (Mechanical MBA)
ျမန္မာ့အလွ ဒီဂ်စ္တယ္လ္ကင္မရာ၊ ဗီဒီယိုကင္မရာအေရာင္းျပခန္း
အလုပ္ရဲ႕တန္ဖိုးကိုသိၿပီး အဲဒီအလုပ္ရဲ႕တန္ဖိုးကို ျမင့္လာေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းက ေအာင္ျမင္မႈကို ေရွး႐ႈျခင္းပါပဲ။ လုပ္ေနတဲ့အလုပ္တစ္ခုရဲ႕ အတိုင္းအရွည္ကို ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး မွန္ကန္တဲ့ဦးတည္ခ်က္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို ခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒါဟာ ပန္းတိုင္ရွိတဲ့ခရီးကို စတင္ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာကိုေရာက္မယ္ဆိုတာကို သိထား႐ံုထက္ ဘယ္အခ်ိန္မွာေတာ့ျဖင့္ ဘယ္ေနရာကို ေရာက္ကိုေရာက္ရမယ္၊ အဲဒီလိုေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုအားထုတ္မႈေတြ စိုက္ထုတ္ ရမယ္ဆိုတာကို ေျပာခဲ့သူက ျမန္မာ့အလွဒီဂ်စ္တယ္လ္ကင္မရာ၊ ဗီဒီယိုကင္မရာ ေရာင္းဝယ္ေရးလုပ္ငန္းရဲ႕ ပိုင္ရွင္ ဦးေနမင္းထြန္းပါ။ သူ႔အလုပ္သူ႔ဘဝ၊ သူ႔ရည္မွန္းရာနဲ႔ သူေလွ်ာက္ေနတဲ့လမ္းေတြအေပၚ အေလးအနက္ တန္ဖိုးထားတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
“ငယ္ငယ္က မသိတတ္၊ မစဥ္းစားတတ္ေသးေပမဲ့ ခုႏွစ္တန္း၊ ရွစ္တန္းေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါ သက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာဆိုတာကို ေတြးမိခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာဝန္ဆိုတာ ကိုေတာ့ ကိုယ့္ရည္ရြယ္ခ်က္ထဲကေန ဖယ္ထားခဲ့တယ္။ အင္ဂ်င္နီယာကိုေတာ့ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ၁၀ တန္း ပထမေျဖတဲ့ႏွစ္မွာ ကိုယ္မွန္းသလို မျဖစ္ႏိုင္လို႔ လက္ေလွ်ာ့ပစ္ခဲ့တယ္။ ဒုတိယေျဖတဲ့ႏွစ္မွာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို BE (Mechanical) နဲ႔ တက္ခြင့္ရခဲ့တယ္”
ရည္ရြယ္ခ်က္ဆိုတာကလည္း လြယ္လြယ္ေျပာတိုင္း ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ဆိုတာ ဘဝနဲ႔ရင္းၿပီး ထြက္ေပၚလာရတာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီအတြက္ တကယ္ႀကိဳးစားသူေတြအတြက္ တကယ္ကိုပဲ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံရပါတယ္။
“ကိုယ္သိထားတဲ့ လက္ေတြ႕အေတြ႕အၾကံဳေတြကို အေျခခံသီအိုရီေတြ၊ နည္းလမ္း နည္းစနစ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရင္ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ စနစ္က်တဲ့၊ ခိုင္မာတဲ့ေအာင္ျမင္မႈကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အမ်ားစုက ကိုယ္တိုင္လုပ္ကိုင္ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြအေပၚမွာ အမွားေတြကိုေတြ႕၊ အမွန္ျပင္ရင္း လုပ္ခဲ့ၾကတာမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့ၾကတယ္။ သင္ခန္းစာေတြ အမ်ားႀကီးၾကံဳၿပီးမွ အမွန္ေတြကို ရလာၾကတာ မ်ားတယ္။ အဲဒါေတြအတြက္ ပညာရပ္တစ္ခုသာ ရွိခဲ့မယ္၊ တတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူမ်ား ၁၀ ႏွစ္စာမွားၿပီးမွ မွန္ခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ကိုယ္က အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ ေရာက္ႏိုင္မယ္လို႔ ေတြးမိခဲ့တယ္။ အမွားေတြကိုႀကိဳသိခဲ့ရင္ ေရွာင္ၿပီး အမွန္ကို ေရြးခ်ယ္ျဖစ္မွာပဲလို႔ စဥ္းစားမိၿပီး MBA ကို ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ”
မိဘလက္ငုတ္လုပ္ငန္းဆိုတဲ့အေပၚမွာ ေမွ်ာလိုက္မေနဘဲ ကိုယ့္လုပ္ငန္းအတြက္ ကိုယ့္ေခတ္ရဲ႕အေျပာင္းအလဲကို ႏိုင္ငံ တကာနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး မ်က္ျခည္မျပတ္ခဲ့တာက လုပ္ငန္း တိုးတက္ ေျပာင္းလဲမႈကို လက္ေတြ႕ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
“ဘာအလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ အဲဒီအလုပ္ရဲ႕ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈ၊ ဆုတ္ယုတ္နိမ့္က်မႈ ျဖစ္စဥ္ေတြကို အျမဲေလ့လာေနဖို႔လိုတယ္။ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြကိုလည္း ႀကိဳေတြးၿပီး လက္ခံႏိုင္ရမယ္။ ကိုယ္လက္ခံယံုၾကည္တာကိုလည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ခ်ဲ႕ထြင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီေနရာမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပဲ။ ေတြေဝေနရင္ က်န္ခဲ့မယ္။ ဆံုးျဖတ္တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာလည္း ေၾကာင္းက်ိဳးခိုင္လံုတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖစ္ဖို႔ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း သက္ဆိုင္ရာပညာကို ေလ့လာစုေဆာင္း ထားမႈေတြ ျပည့္ဝေနဖို႔ေတာ့ လိုတယ္”
ဦးတည္ခ်က္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိတဲ့ခရီးမွာ ပန္းတိုင္ေပ်ာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေရြးတဲ့လမ္းနဲ႔ ကိုယ့္ရည္မွန္းရာ ေသခ်ာရွိေနတာက ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ေရရာေစတယ္။
“ေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုတာ ကိုယ္က ဘာကိုရည္ရြယ္တာလဲ ေအာင္ျမင္မႈလမ္းဆိုတာကလည္း အရွည္ႀကီးအေဝးႀကီး။ ရည္မွန္းရာကိုေရာက္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္လက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ေနရာကို ေသခ်ာသံုးသပ္တတ္ဖို႔ လိုတယ္။ ဒါမွ ေရွ႕မွာ ျပင္ဆင္စရာ၊ ဆင္ျခင္စရာေတြ ျဖည့္ဆည္းၿပီး အေကာင္းဆံုးပံုစံနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ႏိုင္မွာပါ။ အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္က အမ်ားအတြက္ ေစတနာ ေပါင္းစပ္ထည့္ၿပီး လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ပဲ။ ေစတနာက ကိုယ့္အလုပ္၊ ကိုယ့္ဘဝ အတြက္ အေကာင္းဆံုးပံုစံဆီကို ေခၚေဆာင္သြားႏိုင္မယ္လို႔ ခံယူထားတယ္”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔လူေတြ ပိုက္ဆံေတြ ခ်မ္းသာတယ္၊ ကံုလံုႂကြယ္ဝတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလူမွာ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းမႈေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနတာကို တခ်ိဳ႕က လက္မခံခ်င္ဘူး။ ‘မလုပ္ဘဲလည္း စားေနႏိုင္တာပဲ။ ဒီေလာက္ခ်မ္းသာလ်က္နဲ႔ လုပ္ေနတာ။ ဒီလူကိုက ဆင္းရဲဇာတာပါလို႔’ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က လက္မခံဘူး။
အလုပ္ဆိုတာ ဘဝရွင္သန္မႈရဲ႕ထပ္တူအစိတ္အပိုင္းလို႔ ခံယူထားတယ္။
Work is Life, Life is Work လို႔ ခံယူထားတယ္။
ဒါမွမဟုတ္ရင္ စားေသာက္ေနထိုင္စည္းစိမ္ခံႏိုင္႐ံုကလြဲၿပီး ဘဝရဲ႕ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ ေဝးရာကို သြားတဲ့သူလို႔ပဲ ေျပာရလိမ့္မယ္”
xxxxxxxxxxxxxxxxx
စမိၿပီဆိုရင္ ဆံုးေအာင္လုပ္
ဆရာတင္သန္းဦး(စာေရးဆရာ၊ ဒါ႐ိုက္တာ)
အႏုပညာအလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ေက်နပ္ေပ်ာ္ေမြ႕ေနသူ ဆရာတင္သန္းဦးကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ဝါသနာအစက စာေရးျခင္း ပါတဲ့။
“အေဖက ဆရာေငြေမာင္းပါ။ စာလည္းေရးေတာ့ စာေရးဆရာေတြနဲ႔ အျမဲမျပတ္ ေတြ႕ေနခဲ့ရတယ္။ ကာတြန္း ဝင္းေမာင္ဆိုရင္ အိမ္မွာ အတူလာေနဖူးတယ္။ သူတို႔ေတြၾကားမွာ ႀကီးျပင္းလာရင္း ဗီဇလည္းပါလာေတာ့ စာေရး ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာေရးျဖစ္ခဲ့တယ္”
စူးစူးစိုက္စိုက္နဲ႔ အဆက္မျပတ္အားထုတ္မႈက စာေရးဆရာဘဝကို ေရာက္ေစခဲ့တယ္။
"ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြ၊ ဝတၳဳတိုေတြ အေရြးမခံခဲ့ရလည္း စိတ္ဓာတ္မက်ဘူး။ ေရးခ်င္စိတ္နဲ႔ကို ေရးခဲ့တာ။ ‘ေလာကကို ဆဲသူႀကီး’ ဆိုတဲ့ ဟာသဝတၳဳတိုေလး တစ္ပုဒ္ကိုေတာ့ ၁၉၆၉ မွာ အေရြးခံခဲ့ရတယ္။ တကၠသိုလ္မွာ သခ်ၤာအဓိကနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္တက္ခဲ့ၿပီး စစ္တကၠသိုလ္ေရာက္သြားေတာ့ ‘သီဟ’ စာေစာင္ နဲ႔ ‘ေအာင္စစ္သည္’ မဂၢဇင္းမွာ ကဗ်ာေတြ၊ ဝတၳဳတိုေတြ ဆက္ေရးခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့စာေပၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ဝတၳဳတို ပထမဆု သံုးႀကိမ္ရခဲ့တယ္။ စစ္တကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္၊ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္မွာ ‘စာမလာ၊ သတင္းမၾကား’ ဆိုတဲ့ လံုးခ်င္းဝတၳဳရွည္ကို စတင္ထုတ္ေဝႏိုင္ခဲ့တယ္”
တပ္မေတာ္သားဘဝမွာ တာဝန္မ်ားစြာ ထမ္းေဆာင္ရင္း စာေတြဆက္ေရးေနခဲ့လို႔လည္း တပ္မေတာ္ေနာက္ခံ ဝတၳဳေတြနဲ႔ စာေရးဆရာတင္သန္းဦး ခြဲမရတဲ့အထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့ရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
“႐ုပ္ရွင္နဲ႔ပတ္သက္မႈေတြ ရွိလာတဲ့အခါ သိမွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဝင္လာတယ္။ ဒါ႐ိုက္တာေမာင္တင္ဦးနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ သူ႔ေနာက္က လိုက္ၿပီး ပညာယူခဲ့တယ္။ ဒါ႐ိုက္တာသင္တန္း ေျခာက္လေလာက္ တက္ခဲ့ရတယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ကေနစၿပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ဒါ႐ိုက္တာလုပ္ခဲ့တယ္”
ေတြ႕ဆံုခဲ့ရတဲ့ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာေတြရဲ႕ တန္ဖိုးရွိတဲ့စကားေတြကိုလည္း ေျပာျပတယ္။
“အေဖဆရာ ဦးေငြေမာင္းက ေျပာဖူးတယ္။ အျမဲတမ္းမေမ့တဲ့စကားတစ္ခြန္းေပါ့။ အဲဒါက ‘မင္းေရးတဲ့အခါ ဘာပဲေရးေရး အကြင္းကြင္းမုန္႔တီဟင္းလို ကြင္းခနဲကြက္ခနဲ ေပၚေအာင္ေရးပါ’ လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ဆရာေသာ္တာေဆြ ေျပာတာကေတာ့ ‘မင္းေရးတဲ့ စာထဲမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ရယ္ရတာမ်ိဳးကိုပါ သေဘာက်တယ္။ ကလိထိုးၿပီး ရယ္ရတာမ်ိဳး မေရးပါနဲ႔’။ ဆရာ ေမာင္တင္ဦးက ‘အသံုးမက်တဲ့လူေတြကို အသံုးဝင္တဲ့ အလုပ္ေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မခိုင္းပါနဲ႔’ တဲ့”
လက္ေတြ႕ဘဝနဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို အေျခခံထားတဲ့ ဆရာ့ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့...
“စမိရင္ ၿပီးေအာင္ လုပ္တယ္။ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္နဲ႔ ျပန္မလွည့္ဘူး။ ျပန္လွည့္တာမ်ိဳးလည္း မရွိဘူး။ သူမ်ား ဖ်က္လည္း လက္မခံဘူး”
ဦးေဆာင္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တာဝန္ေပးတဲ့အခါ ယံုၾကည္ သေလာက္ကိုပဲ တာဝန္ေပးတတ္ပါတယ္။
“လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္ယံုလဲ။ ၅၀ ယံုရင္ ၄၀ ေလာက္ပဲ ေပးမယ္။ ၁၀ဝ ယံုရင္ ၇၀ ေပးမယ္၊ ၈၀ ေပးမယ္။ ဒါမွ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ အတိုင္းအတာရမယ္။ ၁၀ဝ ေလာက္ ယံုတာကို ၁၅၀ ေပးရင္ အ႐ံႈးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမယ္”
တည္ၾကည္ျခင္းနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈကို တန္ဖိုးထားတာလည္း သိခြင့္ရခဲ့တယ္။
“မွန္ေအာင္ေနတယ္။ မေသခ်ာမလုပ္ဘူး။ ညစ္မယ္၊ ေတးမယ္ဆိုတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ အရွိကို အရွိအတိုင္း သြားတယ္။ ဒါပဲ တတ္ႏိုင္တယ္”

အလုပ္တစ္ခုကို ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘဲ မစတတ္သူဆိုတာကိုေတာ့...

ေအာင္ျမင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္၊ ေအာင္ျမင္တာလည္း ရွိတယ္။ တိုက္တယ္၊ ျပန္ဆုတ္ရတာ ရွိတယ္။ အ႐ံႈးကို တင္းခံေနရင္ ပိုဒုကၡေရာက္မယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္မယ္။ ဒီလိုခံယူထားတယ္။
xxxxxxxxxxxxxxxxx
ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ အေကာင္းဆံုးလုပ္
ထြန္းထြန္းဝင္း
အလုပ္တစ္ခုကို ေရရွည္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ အဲဒီအလုပ္ေပၚမွာ စိတ္ပါဝင္စားႏိုင္မွလည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အႏုပညာ အလုပ္ေတြကို လုပ္တဲ့အခါမွာ အာ႐ံုဝင္စားျခင္းက ပိုၿပီးအေရးပါတယ္လို႔ ဦးထြန္းထြန္းဝင္းက ေျပာခဲ့တယ္။
“အႏုပညာလုပ္သက္ ၃၆ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ စလုပ္ခါစတုန္းကလည္း ကိုယ္ ဝါသနာပါတဲ့အတိုင္း အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ လက္ဦးဆရာက ဒါ႐ိုက္တာ တင္ေအာင္ျမင့္ဦးပါ။ ‘ဘာဆုေတာင္းမလဲ ခ်စ္သူရယ္’ ဇာတ္ကားနဲ႔ တင္ေပးခဲ့တာ။ အဲဒီကား ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ သံုးေလးကားေလာက္အထိ ဆရာက လက္တြဲေခၚခဲ့တယ္။ ခ်က္ခ်င္း လႊတ္မေပးပါဘူး။ ဆရာက ယံုၾကည္မွ အျပင္ထြက္႐ိုက္ဖို႔ ခြင့္ေပးခဲ့တာ”
မွတ္သားစရာစကားေတြၾကားရတဲ့အခါမွာ ကိုယ္တိုင္လက္ခံယံုၾကည္ခဲ့တဲ့ စကားေတြအတိုင္း စူးစူးစိုက္စိုက္ လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီေန႔အထိ ထြန္းထြန္းဝင္း ျဖစ္ေနတာ ေသခ်ာတယ္။

“ဆရာက မႀကိဳက္ရင္ အစကတည္းက မ႐ိုက္နဲ႔။ ဒါ႐ိုက္တာကို ဘာမွ မေျပာနဲ႔၊ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း လုပ္ပါလို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ဆရာ့စကား မမွားပါဘူး။ အဲဒီအတိုင္းပဲ ခံယူလုပ္ကိုင္ခဲ့တာ ခုခ်ိန္ထိပဲ”
ဝါသနာတစ္ခုအေပၚမွာ ႐ူးသြပ္ျခင္းက ေအာင္ျမင္မႈအထိ ဆြဲေခၚႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ေျပာျပခဲ့တယ္။
“သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းအတတ္ကို ႐ူးသြပ္ခဲ့တယ္။ ဝါသနာႀကီးလို႔ လုပ္ခဲ့တယ္။ ခိုင္းရင္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ႏွစ္ျမႇဳပ္ၿပီး လုပ္တယ္။ စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအသက္အရြယ္အထိ ထိန္းထားႏိုင္တယ္လို႔ ထင္တယ္ေလ”
ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ ႐ိုးသားျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို နားလည္လက္ခံသူ တစ္ေယာက္ဆိုတာကိုလည္း သိခဲ့ရတယ္။
“႐ိုး႐ိုးသားသား ေျပာဆိုဆက္ဆံတယ္။ အဲဒီလို ႐ိုးသားျခင္းကပဲ ျပည့္စံုေစပါတယ္။ လိုမႈ၊ မလိုမႈမရွိဘူး။ လိုရင္ ခင္မင္၊ မလိုရင္ ဆင္ျခင္ရတယ္။ သူမ်ားသေဘာမက်ရင္ မေခၚမေျပာတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလဆိုၿပီး ဆင္ျခင္တယ္၊ အလိုက္သိတယ္၊ ႐ိုး႐ိုးသားသားပဲ ဆက္ဆံတယ္။ အဲဒါ စိတ္အရွင္းဆံုးပဲ။ စိတ္ရွင္းရင္ ဘဝရွင္းတယ္တဲ့။ စိတ္ကို ရွင္းရွင္းပဲ ထားတယ္။ ဘာသာေရး လုပ္တယ္။ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ ေနတယ္”
အလုပ္တစ္ခုကိုလုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ရွိအလုပ္ကလြဲၿပီး တျခား အလုပ္ေတြကို မေတြးတတ္သူလည္း ျဖစ္တယ္။

“ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ စိတ္ပါလက္ပါလုပ္တယ္။ မနက္ျဖန္ ဆိုတာ မေတြးဘူး။ အလုပ္ကို လုပ္ေနဖို႔ပဲ လိုတယ္။ အလုပ္ၿပီးျခင္း၊ မၿပီးျခင္းဆိုတာ အခ်ိန္အတိုင္းအတာေပၚမွာ အေျဖေပၚလာမွာပါ”
ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူခံယူထားတာေတြကေတာ့....
“ရင့္က်က္တယ္ေျပာရမလား။ ေအာင္ျမင္တယ္၊ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုတာကို စိတ္ထဲမွာ မထည့္ဘူး။ လုပ္စရာ ရွိတာလုပ္တယ္။ ေအာင္ျမင္ျခင္းအေပၚမွာ မခံစားဘူး။ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တဲ့အခ်ိန္အထိ ဘတ္စ္ကားစီးတုန္း။ ဆရာေျပာမွ ကိုယ္ပိုင္ကား စီးတာ။ ကိုယ့္ကားကိုယ္စီးမွ ဒါ ငါပါလားလို႔ သတိထားမိတယ္။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္တယ္။ ေအာင္ျမင္ျခင္း မေအာင္ျမင္ျခင္းက ပရိသတ္လက္ခံျခင္းအေပၚမွာပဲ သက္ဆိုင္တယ္။ ကံ၊ ဉာဏ္၊ ဝီရိယေပၚ မူတည္တယ္။ အာ႐ံုရွိရင္ ေအာင္ျမင္ေနဦးမယ္။ အာ႐ံုမ်ားရင္ အမွားမ်ားမယ္။ လူငယ္လို မလုပ္ႏိုင္ေပမဲ့ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာကိုေတာ့ အေကာင္းဆံုး လုပ္တယ္”
xxxxxxxxxxxxxxxxx
ေျဖတက္ ေနတက္ဖို႔ေတာ့လိုုတယ္
ကုသိုလ္
အတတ္ပညာတစ္ခုခုကို ဘဝအသက္ေမြးမႈအတြက္ ေလ့လာသင္ယူတဲ့အခါမွာ မိမိပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳ ရွိတဲ့ သူေတြကလည္း ကိုယ့္အတြက္ ဆရာေကာင္းေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ သီးသန္႔ သင္ယူေလ့လာခဲ့တာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမဲ့ ပညာလိုတဲ့စိတ္က ကုသိုလ္အတြက္ အဓိကက်ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
“ဆရာရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ သင္ေပးခဲ့တဲ့လူေတာ့ မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္နဲ႔နီးစပ္ရာ အေတြ႕အၾကံဳရင့္တဲ့ သူေတြဆီက ေလ့လာရင္း ပညာေတြရခဲ့တယ္။ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ ကေလးလူႀကီးအားလံုး ကြ်န္ေတာ့္ ဆရာေတြပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ပညာတစ္ခုအတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ တတ္ကြ်မ္းဖို႔ကေတာ့ ကိုယ္သိထားတာေတြအျပင္ ေလ့လာမႈနဲ႔ အသံုးခ်တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြက အေရးပါတယ္။ ဘယ္ပညာမဆို ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ကိုယ္ယူပါတယ္”
ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ေပၚမွာ တန္ဖိုးထားျခင္းက ေရရွည္မွာ အေထာက္အပံ့ေကာင္း ေတြ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္လို႔ ေျပာျပတယ္။

“ကိုယ့္အလုပ္ကို ကိုယ္တန္ဖိုးထားမွ ကိုယ့္အလုပ္ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစား ႏိုင္မွာေပါ့။ အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုးလုပ္တယ္။ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္မွာ အာ႐ံုစိုက္ဖို႔ေတာ့ လိုတယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ေပါ့”
ဟာသသ႐ုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္တာက ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ အဆင္ ေျပတယ္ဆိုတာကို ခုလို ရွင္းျပခဲ့တယ္။
“ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထိုင္ျခင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္လည္း ေအးခ်မ္းတယ္။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာလည္း အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ေအာင္ျမင္ႏိုင္တယ္။ ျပႆနာအခက္အခဲေတြကို ေတြးၿပီး စိတ္ညစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္သလို ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့လူေတြလည္း စိတ္ညစ္ၾကမွာေပါ့”
ဘဝမွာ ျပႆနာဆိုတာ လူတိုင္းၾကံဳရမွာပါ။ ဟာသသ႐ုပ္ေဆာင္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အဲဒီျပႆနာေတြကိုေတာ့ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေတြးမပစ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။
”အခက္အခဲ၊ ဒုကၡဆိုတာ ေက်ာ္သြားရင္ေတာ့ ရယ္စရာပဲ။ ဒါကို စိတ္ထဲမွာ သိုဝွက္ထားရင္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပဘူး။ အားလံုးကို ေပ်ာ္စရာလို႔ မေတြးေပမဲ့ ဒုကၡကို ဟာသလုပ္ၾကည့္တယ္။ အဆင္ေျပတဲ့အခါလည္း ရွိတယ္။ မေျပတဲ့အခါလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေျဖတတ္၊ ေနတတ္ဖို႔ေတာ့ လိုတယ္”
ေမးခြန္းသံုးခုကို ေမးၾကည့္မိတယ္။
ပညာရဖို႔...
ႀကိဳးစားရမယ္၊ လိုခ်င္ရမယ္၊ မပ်င္းရဘူး။
ဥစၥာရဖို႔...
ေတြးတတ္ရမယ္၊ ျမင္တတ္ရမယ္။ မေရာင့္ရဲနဲ႔။ ဒါေပမဲ့ မွ်တဖို႔ေတာ့ လိုတယ္။
ကုသိုလ္ရဖို႔...
ကြ်န္ေတာ့္ကို ယူ(ဟဲဟဲဟဲ)
ဘုရားေဟာရွိပါတယ္။ စိတ္ထားတတ္ၿပီး အလွဴဒါနလည္း လုပ္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။ ဒါဆို သံသရာအတြက္ ကုသိုလ္ ရပါၿပီ။
xxxxxxxxxxxxxxxxx
အပိုေတြမ်ားမ်ားလုပ္ရတယ္
႐ုပ္ရွင္ဒါ႐ိုက္တာ မီးပြား
‘ႀကိဳးတန္း’ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားနဲ႔ ဒီေန႔႐ုပ္ရွင္ေလာကထဲမွာ သိကၡာႀကီးစြာ ရပ္တည္လိုက္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ ဒါ႐ိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံနဲ႔ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတို႔မွာ က်င္းပမယ့္ ႐ုပ္ရွင္ပြဲေတာ္အတြက္ ျမန္မာျပည္က ေရြးခ်ယ္ခံရတဲ့ တစ္ကားတည္းေသာ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားက ‘ႀကိဳးတန္း’။
တကယ္ဆိုရင္ မီးပြားက ပန္းခ်ီဆရာေမာင္ညိဳဝင္းထံပါးမွာ ပညာ သင္ယူရင္း ပန္းခ်ီပညာနဲ႔ အသက္ေမြးဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသူျဖစ္တယ္။ ဆရာ ျဖစ္သူက ႐ုပ္ရွင္ပိုစတာႀကီးေတြေရး၊ အႏုပညာဒါ႐ိုက္တာလုပ္လို႔ ႐ုပ္ရွင္ ေလာကနဲ႔ နီးစပ္ေနပါလ်က္ ႐ုပ္ရွင္ကို မခ်စ္ခဲ့သူ။

“ဆရာညိဳဆီက ရခဲ့တဲ့စကားဗ်။

‘နည္းနည္းနဲ႔ ရဲရဲေရးကြ’ ဆိုတဲ့ အယူအဆေတြ။ မတူတဲ့ အေတြးနဲ႔ ခြန္အားေတြ ရခဲ့တယ္ဗ်”
ဆရာေမာင္ညိဳဝင္းဆီကေန အျပင္ေလာကကို ေရာက္လာ။ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ည ၉ နာရီကေန မနက္ ၃ နာရီေလာက္ထိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာထိုင္၊ စကားေတြေျပာ။
မတူတာေတြ စဥ္းစားျဖစ္ၾက။
၃၃ လမ္းမွာ စာအုပ္ေၾကာ္ျငာေတြေရး၊ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေဈးမွာ ယင္းလိပ္ပန္းခ်ီေတြေရး။

ထုတ္ေဝသူျဖစ္ခ်င္ခဲ့သူ။ မံုရြာက ပုဆိုး ေတြကို ကုန္သြယ္တဲ့ ကုန္သည္လည္း ျဖစ္ခဲ့ ဖူးသူ။

စတီရီယိုစီးရီးေခြေခတ္မွာ ဆစ္စ္ကရင္ ဆိုတဲ့ ပံုပြားတဲ့လက္လုပ္အႏုပညာနဲ႔ ျဖတ္သန္း ခဲ့။
ၿပီးေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ဒီဇိုင္းေတြလုပ္ခဲ့။
‘သႀကၤန္မိုး’ကလည္း သူ႔ဘဝအတြက္ အမွတ္တရေတြ ျဖစ္ခဲ့။
ပန္းခ်ီဆရာညိဳဝင္းေဖနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒါ႐ိုက္တာပန္းခ်ီဆရာႀကီးဆီ ေရာက္ခဲ့။
“ဇာတ္ၫႊန္းကို ႀကိဳဖတ္ရတယ္ဗ်၊ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သာဆို ဘယ္လို႐ိုက္မယ္ဆိုတာ ေျပာျပရတယ္။

ေထာင္တာ ဘာလဲ၊ လွဲတာ ဘာလဲ၊ ေကြ႕တာ ဘာလဲ၊ အဲဒီဘာသာစကားေတြနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ကို ရင္းႏွီး ခ်စ္ခြင့္ရခဲ့တယ္ ေပါ့ဗ်ာ...”
“မင္းဘာတတ္သလဲေမးရင္...
ေသေသခ်ာခ်ာ ဂဃနဏ၊ ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ဘာမွမရွိတဲ့ အသံုးမက်မႈေတြနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ လူလို႔သာ ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္ဗ်ာ...”
ေအာင္ျမင္မႈေတြၾကားထဲက ေခါင္းျပဴထြက္ရင္း သူ႔ကိုယ္သူ ေနတတ္ထိုင္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားတတ္သူ ျဖစ္တယ္။
‘ကြ်န္ေတာ့္ပင္ကိုက ဘာမွမမက္ေမာဘူးဗ်။ နာရီမပတ္ဘူး၊ ေရႊဆြဲႀကိဳးႀကီးမဆြဲဘူး၊ ဟန္းခ်ိန္း မပတ္ဘူး၊ ကိုယ္ေပၚမွာ အပိုေတြ ဘာမွတင္မထားဘူး
‘သတိထား’ ဆိုတဲ့ ဗီဒီယိုကားနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ေလာကထဲ ဝင္လာတဲ့ မီးပြားအမည္နဲ႔ ဒါ႐ိုက္တာျဖစ္လာသူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္က...
“ကြ်န္ေတာ့္ေခတ္မွာ မင္းသား၊ မင္းသမီးပံုတူ ဒါမွမဟုတ္ ပိုစတာဆိုတာ မျဖစ္ရဘူး။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ စကားပြင့္ေတြ ေႂကြက်တာနဲ႔ ျပလိုက္တယ္”
႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားမွာလည္း ေရွ႕ကဒါ႐ိုက္တာႀကီးေတြ မေတြးခဲ့တာ၊ မျပခဲ့တာေတြနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ဒါ႐ိုက္တာ ျဖစ္လာတဲ့သူဟာ ဗီဒီယိုေခတ္မွာလည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ခဲ့တာ ေသခ်ာတယ္။
‘ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခ်င္ရင္ေတာ့ အပိုေတြ မ်ားမ်ားလုပ္ျပရတယ္ဗ်’
xxxxxxxxxxxxxxxxx
စီးပြားေရးသမား
အကယ္ဒမီလြင္မိုး
အစ္ကိုက အႏုပညာအလုပ္မွာလည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ စီးပြားေရးအလုပ္ေတြလည္း လုပ္ေနၿပီဆိုေတာ့ စီးပြားေရး လုပ္ေနတဲ့ လြင္မိုးနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္အကယ္ဒမီလြင္မိုးမွာ ကြာျခားခ်က္ေတြ ရွိမွာေပါ့ေနာ္။
ဟုတ္တယ္။ ရွိတယ္။ တျခားစီပါပဲ။ အာ႐ံုစူးစိုက္မႈကအစ ကြာျခားတာေပါ့။ အႏုပညာသည္က ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ create လုပ္ရတယ္။ ဖန္တီးရတာေပါ့။ စီးပြားေရးက်ေတာ့ ေသခ်ာတြက္ခ်က္ၿပီး လုပ္ရတယ္။
သ႐ုပ္ေဆာင္မင္းသားတစ္ေယာက္က စီးပြားေရးလုပ္တယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီနယ္ပယ္မွာ အခက္အခဲေတြရွိလား။
အဓိကကေတာ့ မင္းသားဆိုတဲ့ လႊမ္းမိုးမႈက စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ ေတာ္ေတာ္႐ိုက္ခတ္မႈ ျဖစ္တာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ေနရာ၊ တခ်ိဳ႕အလုပ္ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္က သာမန္လူတစ္ေယာက္လို လုပ္ရမယ့္ အေနအထားေတြ ရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြ က်ေတာ့လည္း မင္းသားဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ အဆင္ေျပသြားတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေတြလည္း ရွိတယ္။
ကိုမိုးက ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးတစ္ခုကို ထူေထာင္ရတဲ့သူဆိုေတာ့ လက္ရင္းလုပ္တဲ့သူေတြထက္စာရင္ အခက္အခဲေတြ ေတြ႕ခဲ့ရသလား။
ကြ်န္ေတာ္လုပ္ေနတာက မိဘရဲ႕ လက္ငုတ္လက္ရင္းစီးပြားေရး မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ထူေထာင္ တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အသိုင္းအဝိုင္းေတြက စီးပြားေရးသမားေတြပဲေလ။ စီးပြားေရးကြ်မ္းက်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ အသိုင္းအဝိုင္းေတြလည္း ရွိတယ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔က သူတို႔ရဲ႕သင္ျပမႈေတြ၊ သူတို႔နဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုမႈေတြ၊ သူတို႔နဲ႔ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈေတြက အမ်ားႀကီး အဆင္ေျပပါတယ္။
အဲဒါဆို စီးပြားေရးလုပ္တဲ့ အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အႏုပညာအလုပ္ကို လုပ္တဲ့ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူမႈဆက္ဆံေရးက အေရးႀကီးတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္မလား။

အႏုပညာေလာကထဲမွာေတာ့ လူမႈဆက္ဆံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ရွိရင္ ပိုၿပီးလိုအပ္တယ္။ စီးပြားေရးေလာကမွာက မလိုအပ္ဘူးရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသားနဲ႔ ေျပာရမယ့္ဟာေတြ၊ ျငင္းဆန္ရင္လည္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျငင္းဆန္ ရတာေတြ ရွိတယ္။ အႏုပညာမွာက အဲဒီလိုေတြ လုပ္လို႔မရဘူး။

စီးပြားေရးေလာကမွာ ေအာင္ျမင္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ကိုမိုးအေနနဲ႔ ဘယ္လို ႀကိဳးစားသြားမလဲ။
လုပ္ငန္းရဲ႕သေဘာသဘာဝေတြက ဒီလိုနဲ႔ပဲ သိသြားမွာေလ။ ထဲထဲဝင္ဝင္လုပ္တာဆိုရင္ေတာ့ ၈ လေလာက္ ရွိသြားၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ စီးပြားေရးကို sleeping share အေနနဲ႔ ပါတာေတာ့ ၾကာၿပီေပါ့။ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ရွိၿပီ။ အခု ၈ လေလာက္ ထဲထဲဝင္ဝင္ လုပ္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ စီးပြားေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သေဘာသဘာဝေတြကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ နားလည္လာတာေပါ့။ ဘယ္အလုပ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အႏုပညာပဲလုပ္လုပ္၊ တျခားအလုပ္ပဲ လုပ္လုပ္၊ စီးပြားေရးပဲလုပ္လုပ္ေပါ့။
ကိုယ့္ရဲ႕ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈရွိရင္ လုပ္ငန္းသေဘာသဘာဝေတြကို ကြ်မ္းက်င္ၿပီး ေျပာင္းလဲ လာမွာပါ။
ပရိသတ္က အစ္ကို႔ကို အႏုပညာရွင္အေနနဲ႔ပဲ ျမင္ရမွာလား၊ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ လုပ္ငန္းရွင္အေနနဲ႔ပဲ ျမင္ရမွာလား။
ကြ်န္ေတာ္ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူတို႔ဘယ္လိုျမင္မလဲဆိုတာထက္ ကြ်န္ေတာ့္စီးပြားေရးကို အရင္ ေအာင္ျမင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။ ပရိသတ္အတြက္ အႏုပညာလုပ္ငန္းကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ဆက္ၿပီး လုပ္ျဖစ္ေနမွာပါ။
xxxxxxxxxxxxxxxxx
လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိဖို႔က ပထမ လုပ္တက္ဖို႔က ဒုတိယ
ခန္႔စည္သူ
အခုသ႐ုပ္ေဆာင္ေလာကရဲ႕ အေျခအေနကို ကိုခန္႔သံုးသပ္မိသေလာက္ ေျပာျပေပးပါလား။
သ႐ုပ္ေဆာင္ေလာကမွာ အဓိကက ေငြေရးေၾကးေရးနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ပိုဆုတ္ယုတ္သြားတယ္လို႔ ျမင္တယ္။ ဟိုအရင္တုန္းက ကားတစ္ကားကို အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီးေပးၿပီး ႐ိုက္ၾကတယ္။ လိုအပ္ရင္ နယ္ေတြကို ေသခ်ာသြားၿပီး ႐ိုက္တယ္။ အခုေခတ္ကေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကလည္း ဒီလိုဖန္တီးရင္ ပိုက္ဆံေတြကုန္တယ္။ ပိုက္ဆံကုန္ေပမဲ့လည္း ရသင့္သေလာက္ ျပန္မရဘူး။ အခုဆိုရင္ ဗီဒီယိုေလာကက ခိုးကူးေတြနဲ႔ပ်က္ေနၿပီး ပ႐ိုဂ်ဴဆာ ေတြကလည္း လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ပဲ ရွိတယ္။ ေငြထုတ္ဖို႔အတြက္က်ေတာ့ စဥ္းစားလာၾကတယ္။ အေခြက ႀကိဳးစားပမ္းစားနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္၊ ေငြကုန္လုပ္ထားသမွ်က အလကားျဖစ္တာေလ။
ကိုခန္႔က စီးရီးတစ္ေခြကို ပ႐ိုဂ်ဴဆာလုပ္တယ္လို႔ၾကားတယ္။ ကိုခန္႔က ခိုးကူးေခြကို မေၾကာက္လို႔လား။
အဲဒါေျပာရရင္ေတာ့ အရွည္ႀကီးပဲ။ ခိုးကူးမယ္ဆိုတာ သိတယ္။ အဲဒီပိုက္ဆံေတြ ျပန္မရ ႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္း သိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေတာက္ေလွ်ာက္ သူမ်ားေတြ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေတြကိုပဲ အလြယ္တကူ ဝယ္သံုးခဲ့တာေလ။ ဘာေတြျဖစ္မလဲ။ ဘယ္ေလာက္အထိ အားထုတ္ ရသလဲဆိုတာေပါ့။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္လာဖို႔ သူတို႔ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။
သီခ်င္းျဖစ္ေပမဲ့လည္း သီခ်င္းေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္က ပိုၿပီးခက္ခဲပါတယ္။ အဲဒီအခက္အခဲေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္သြားတာေပါ့။
ခိုးကူးေခြေတြေၾကာင့္ အႏုပညာသမားေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ နစ္နာသြားၾကၿပီလဲ။
ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ ဂီတေလာကႀကီးပ်က္ေနၿပီေလ။
ကိုယ္တို႔ ဗီဒီယိုေလာကကေတာ့ အက္ေၾကာင္းေတြ ထင္ေနၿပီေပါ့။
အဲဒီအတြက္ ကိုခန္႔ ဘယ္လိုခံစားရသလဲ။
အဲဒါကို ကိုယ္လုပ္လို႔လည္း မရဘူးေလ။ ဒါကလည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြထဲက တစ္ခုပဲလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ေအာင္ျမင္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံယူခ်က္ေတြ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေတြက ဘာေတြလို႔ ကိုခန္႔ထင္သလဲ။
လုပ္တတ္ဖို႔က ဒုတိယ၊ လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိဖို႔က ပထမေပါ့။ ကိုယ္က်င့္တရားကေတာ့ ကိုယ့္ ဘာသာကိုယ္ ထိန္းတာက ေကာင္းတယ္။ တိုင္းသိျပည္သိ အႏုပညာရွင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ အမ်ား လက္ညႇိဳးထိုးစရာမရွိေအာင္ လုပ္ရတာေပါ့။ အႏုပညာသမားဆိုတာက လူပါပဲ။ လူေတြလိုပဲ ခံစားတတ္ပါတယ္။ ပံုမွန္လူေတြက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနလို႔ရေပမဲ့ အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္က

အႏုပညာသမားဆိုတဲ့ ‘စံ’တစ္ခုရွိတဲ့အတြက္ အမ်ားႀကီး လြတ္လပ္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။

ေအာင္ျမင္တဲ့လူျဖစ္ဖို႔ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ ဆက္ဆံေရးက အေရးႀကီးသလား။
အေရးႀကီးတာေပါ့။
ဆက္ဆံေရးမေကာင္းလို႔ က်႐ံႈးသြားတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတာေပါ့။
လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း ေလးစားပါ။ ကိုယ္ခ်င္းစာပါ။ ဒါပါပဲ။
ကိုခန္႔အေနနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘယ္လိုကားေတြ ႐ိုက္သြားမလဲ။
ကိုယ့္အရြယ္နဲ႔လိုက္တာကို ႐ိုက္မွာပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားကား႐ိုက္လို႔ မရဘူးေလ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလး ေတြလို ေလွ်ာက္႐ိုက္လို႔ မရဘူး။ ကိုယ့္အရြယ္နဲ႔လိုက္မယ့္ ဇာတ္႐ုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ကိုယ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ လူဦးေရက သန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိတာပဲေလ။ အဲဒီလူေတြရဲ႕ ကာ႐ိုက္တာေတြကလည္း သန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိတာပဲ။ မရွားပါဘူး။
xxxxxxxxxxxxxxxxx
အလုပ္က နံပါတ္တစ္
ခိုင္သင္းၾကည္
မခိုင္ေလးအေနနဲ႔ အႏုပညာေလာကမွာ လုပ္လာတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီဆိုေတာ့ အႏုပညာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သေဘာထား ေလးကို ေျပာျပေပးပါလား။
အႏုပညာအလုပ္က လုပ္ရတာ ၾကာလာေလ အစ္မအတြက္ ပိုၿပီးေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလာေလ ပါပဲ။ေနသားလည္းက်လာၿပီ။ လုပ္ငန္းရဲ႕ သေဘာသဘာဝကိုလည္း ပိုၿပီးေတာ့ သိျမင္လာတယ္။ အဲဒီလိုသိလာေတာ့ အရင္ကေလာက္ မခက္ေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးကအစ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သေဘာထားေတြ ပိုသိလာတာေပါ့။ ဒါ႐ိုက္တာဆိုရင္လည္း ဘယ္ဒါ႐ိုက္တာက ဘယ္လို အိုက္တင္မ်ိဳးကို ႀကိဳက္တယ္၊ ဘယ္ဒါ႐ိုက္တာက ဘယ္လိုအဝတ္အစားမ်ိဳးကို ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာကအစ အကုန္လံုး သိလာတာေပါ့။
အခုဆို သ႐ုပ္ေဆာင္မင္းသမီးသစ္၊ မင္းသားသစ္ေတြ မ်ားလာၾကၿပီေလ။ မခိုင္အေနနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္မွာ ရွိသင့္တဲ့ပညာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အၾကံဥာဏ္ေလး ေပးေပးပါလား။
အစ္မတို႔အေနနဲ႔က အဲဒီလို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ႀကီးလည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။
ကိုယ္လည္း စဝင္စတုန္းက ဝါသနာအရပဲေလ။ သိသင့္တာေတြ၊ မသိသင့္တာေတြကို ေလ့လာၿပီးမွ ဝင္လာတာလည္း မဟုတ္ဘူးေလ။ အဓိကကေတာ့ ဝါသနာပါၿပီး ႀကိဳးစားမႈရွိဖို႔ပါပဲ။
မခိုင္က်ေတာ့ အရမ္းဝါသနာႀကီးၿပီး ဝင္လာတာေလ။ Professional ျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး မရည္ရြယ္ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဝါသနာအေလ်ာက္ လုပ္ေနရင္းကေန ဒီလိုျဖစ္လာတာေပါ့။ ဒါကလည္း ေျပာလို႔ေတာ့ မရဘူး။ စန္းလည္းလိုတာေပါ့။ ပရိသတ္ခ်စ္ဖို႔ေတြ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ႀကိဳးစားမႈေတြ၊ ဝါသနာေတြလည္း လိုတယ္။
မနက္မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္အထိ ဒီအလုပ္မွာ နစ္ေနေတာ့ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိသားစုအေပၚ ဘယ္လိုေႏြးေထြးမႈေတြ ေပးသလဲ။

ဪ္ အစ္မက သူမ်ားအိမ္ရွင္မေတြလိုေတာ့ မိသားစုအေပၚမွာ အခ်ိန္ေတာ့ ဘယ္ေပး ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမဲ့ အစ္မမွာ အလုပ္နဲ႔ မိသားစုပဲရွိတာေလ။ အလုပ္က နံပါတ္တစ္ေပါ့။ အလုပ္ၿပီးတာနဲ႔ ဦးစားေပးတာကေတာ့ ကိုယ့္မိသားစုေလ။ မိသားစုဆိုတဲ့ေနရာမွာ ကိုယ့္ခင္ပြန္းကအစ ကိုယ့္အေဖ အဆံုး၊ ကိုယ့္သမီးေလးလည္းအပါေပါ့ ညီမရယ္။
မခိုင္အေနနဲ႔က လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ကို ေရာက္ၿပီလို႔ ေျပာရမလိုပဲေလ။ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ အသက္ႀကီးပိုင္းကို သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့အခါမွာ ဝတ္စားဆင္ယင္လိမ္းျခယ္မႈကေရာ ဘယ္လိုေတြ ဝတ္ဆင္ေျပာင္းလဲသလဲ။
အစ္မတို႔အေနနဲ႔က အသက္ႀကီးပိုင္း သ႐ုပ္ေဆာင္ရတာ နည္းေသးတယ္။ အခုေခတ္က သဘာဝက်ေအာင္ ဆံပင္အျဖဴကို ဟိုတစ္ေခ်ာင္း ဒီတစ္ေခ်ာင္းေတြ လုပ္ဖို႔လည္း သိပ္မလိုေတာ့ဘူးေလ။ မ်က္မွန္ေလးတပ္၊ ဆံထံုးေလး ထံုးလိုက္တာပဲေလ။ အခုေခတ္ အျပင္မွာ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္အရြယ္ေတြကလည္း လွလွပပေလး ေတြေနၾကေတာ့ အဲဒီလိုေတြ လုပ္လို႔ရတယ္။ ႐ိုး႐ိုးဘေလာက္စ္အက်ႌေတြကိုလည္း ဒါ႐ိုက္တာေတြက ဝတ္ခိုင္းတယ္။ လူႀကီးပံုစံေတြေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အစ္မခႏၶာကိုယ္က ေသးတယ္ေလ။ လူႀကီးပံု သိပ္ဖမ္းလို႔ မရေတာ့ အပြင့္ႀကီးႀကီးေတြ ဝမ္းဆက္ခ်ဳပ္ၿပီးဝတ္ရတယ္။
အခုဆိုရင္ မခိုင္ေလးက ေအာင္ျမင္တဲ့သ႐ုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီေလ။ ေအာင္ျမင္ၿပီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ဘာေတြ လိုအပ္ေသးသလဲ။
ေအာင္ျမင္ၿပီးသည္ ျဖစ္ေစ၊ မေအာင္ျမင္ေသးသည္ျဖစ္ေစ အစ္မ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ၿပီးဆိုကတည္းက ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေရြ႕ေပါ့။ ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ လုပ္တယ္။ ႀကိဳးစားမႈကလည္း ရပ္မသြားဘူးေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကား႐ိုက္ၿပီးတိုင္းလည္း ငါအရမ္းေကာင္းပါလား၊ အရမ္းေတာ္ပါလားဆိုၿပီး မသတ္မွတ္ေသးပါဘူး။ အခုအခ်ိန္အထိ လိုအပ္ခ်က္ေတြကေတာ့ ရွိေနေသးပါတယ္။ ဆက္ၿပီးလည္း ႀကိဳးစားေနပါတယ္။
xxxxxxxxxxxxxxxxx
အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ဘ၀
ဦးသိန္းထြန္း (ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္း)
ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကို ရယူခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရာင့္ရဲတက္တဲ့စိတ္ကို ဖယ္ဖို႔လိုလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့သူက ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္း ဥကၠ႒ ဦးသိန္းထြန္းပါ။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းအစုအဖြဲ႔ႀကီးတစ္ခုကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္ခဲ့႐ံုမက အက်ိဳးအျမတ္အသီးအပြင့္ကိုလည္း လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ အသံုးျပဳရင္း ဘ၀အဓိပၸာယ္ျပည့္၀ေအာင္ တည္ေဆာက္ ေနတာလည္း ေလးစားစရာ အင္မတန္ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္ေဆာင္ဖို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြကေတာ့ ငယ္စဥ္အတည္းက ရွိေနခဲ့တယ္။
`တက္က်ိဳးရင္ လက္ထိုးေလွာ္မယ္´
ဒီခရီး. . . ကို မေရာက္ရမွာလားဆိုတာ လူငယ္ဘ၀အတည္းက ရွိခဲ့တယ္။ ဒါကို သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေျပာရရင္ေတာ့
ဆႏၵသည္ ေလာကကို ျဖစ္ေစ၏´ တဲ့
ဒီစိတ္နဲ႔ အလုပ္ကို အလုပ္ပီသေအာင္ လုပ္ခဲ့တာပဲ။
အလုပ္ကို လုပ္တဲ့အခါ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိဖို႔ လိုတယ္။
လူ႔ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မႈဆီကို သြားဖို႔ဆိုရင္ Roll Model ေတြ သတ္မွတ္ထားၾကဖို႔ လိုတယ္။ Principle Roll Model တစ္ခု ထားဖို႔လိုတယ္။ အန္ကယ္က အဲဒါကို ေသေသခ်ာခ်ာ ထားခဲ့တယ္။ အဲဒီလို ထားၿပီးလုပ္ေတာ့လည္း အမ်ိဳးသားစိတ္ရွိဖို႔ လိုတယ္။ အဲဒီလိုမွ မရွိရင္ တိုင္းျပည္လည္း တိုးတက္ဖို႔ ေႏွာင့္ေႏွးမယ္။ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးကို သြားတဲ့အခါ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ တန္းတူသြားႏိုင္ဖို႔၊ ႏိုင္ငံတကာစီးပြားေရး စံႏႈန္းေတြ၊ နည္းလမ္းေတြကို ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားလုပ္ငန္းရွင္ေတြ အမ်ားႀကီး လိုတယ္။
ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားသာမက တိုင္းျပည္အက်ိဳးစီးပြားကိုပါ တိုးတက္ေစခ်င္တယ္။
Asia ေဒသ ႏိုင္ငံတကာပံုစံ စီးပြားေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ေနတယ္ ဆိုေပမဲ့ ႐ိုးရာပံုစံန႔ဲသြားေနေတာ့ စီးပြားေရးက႑မွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လႊမ္းၿခံဳထားတယ္။ မေလးမွာ ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ ယိုးဒယားမွာလည္း ဒီလိုပဲ။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ခ်ဳပ္ကိုင္ျခယ္လွယ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း ဒီလိုပဲ။ ဒါကိုေက်ာ္လႊားဖို႔ ျမန္မာ့စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာဖို႔ တြန္းအားေပးေနရမယ္။
ျမန္မာလူမိ်ဳးေတြအေနနဲ႔ ေရာင့္ရဲတဲ့စိတ္ကို နည္းနည္းဖယ္ထုတ္ထားဖို႔လိုမယ္။
လုပ္ခ်င္စိတ္၊ ႀကီးပြားခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ရွိးရွိးသားသား ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ေတြ ေမြးဖို႔လိုမယ္။
လူ႔ဘ၀ ခဏရခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရေအာင္ႀကိဳးစားရင္ ရလာတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြကို လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အက်ိဳးျပဳထည့္ေ၀ရင္း ဘ၀အဓိပၸာယ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ေနတယ္။
ေအာင္ျမင္လာတဲ့အခါ ဘာလုပ္မလဲ ဒါသိပ္အေရးႀကီးတယ္။
အန္ကယ္တို႔ကေတာ့ အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြမွာ ျပန္ၿပီးအသံုးျပဳတယ္။
အထူးသျဖင့္ ပညာေရးနဲ႔ လူမႈကိစၥေတြမွာ အသံုးျပဳတယ္။ ဥပမာ သာေကတမွာဆိုရင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသား ၁၀၄၀ ေယာက္၊ ဆရာမ ၃၆ ေယာက္၊ မိဘမဲ့ကေလး ၁၀၀ ေက်ာ္ ဒါေတြအတြက္ တစ္ေန႔ကို ဆန္တစ္အိတ္၊ ဇီ၀ိတဒါန ေဆးခန္းတစ္ခုဖြင့္ၿပီး ေန႔တိုင္းလူနာ ၆၅ ေယာက္ကေန ၁၀၀ ႀကား အခမဲ့ ေဆးကုေပးတယ္။ ခုတင္ ၂၀၀ ဆံ့ ေဆး႐ံုႀကီးတစ္ခုေဆာင္ဖို႔ ရွိတယ္။ ဒါတင္မကဘူး။
မေကြးတိုင္း၊ ကယားျပည္နယ္ေတြမွာလည္း ရွိတယ္။ ဒါ့အျပင္ ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ဆုေတြေပးတယ္။ ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္း စာေပဆုေတြ ေပးတယ္။ ပညာေရးေထာက္ပံ့စရိတ္ေတြ ေပးတယ္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ကစၿပီး ဆရာ၀န္ ၁၅ ေယာက္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ၁၀ ေယာက္၊ တျခားဘြဲ႕ ၂၅ ေယာက္ ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးတယ္။ ေနာက္ သံုးႏွစ္ကစၿပီး ႏွစ္တိုင္း ဆရာ၀န္ ၁၅ ေယာက္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ၁၀ ေယာက္၊ တျခားဘြဲ႕ ၂၅ ေယာက္ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ေတာ့မယ္။ ဒါေတြ ဘာလို႔ လုပ္တာလဲဆိုရင္ ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္းရဲ႕စကားကို ခ်ျပမယ္။
`ေသရြာသို႔ ပါသြားၾကမည္ မဟုတ္ေသာ
စည္းစိမ္၊ ဥစၥာ၊ အာဏာ၊ အေဆာက္အဦးတို႔ႏွင့္
ေသရြာသို႔ပါသြားၾကမည္ ျဖစ္သည့္
အကုသိုလ္တရားကိို အလဲမိပါေစႏွင့္´
အဲဒါ ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္းရဲ႕ စကားပဲ။
ဘာပဲလုပ္လုပ္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ ဘ၀ေနမႈပံုစံအေကာင္းဆံုး တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အန္ကယ္က မႈလလက္ခံထားတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈဆီ ေရွ႕႐ႈရာလမ္းကို အခုလို ေျပာျပပါတယ္။
ထိပ္ဆံုးကိုတက္ဖို႔အတြက္ အေျခခံေကာင္းတဲ့ ေလွကားထစ္ေတြ တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ မိမိ ဂုဏ္သတင္းေကာင္းဖို႔၊ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းဖို႔၊ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိဖို႔၊ အေျမာ္အျမင္ရွိဖို႔၊ ဂုဏ္သိကၡာကို အၿမဲတမ္းျဖည့္ဆည္းေနဖို႔စတဲ့ ေလွကားထစ္ေတြကို ဘ၀ကို ႀကိဳးစားတက္လွမ္းသြားရင္ အေပၚေရာက္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အေပၚေရာက္သြားရင္လည္း လူ႔ဘ၀မွာရွိတဲ့ စည္းကမ္းေဘာင္ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ေနထိုင္ၿပီး လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို လုပ္ေပးရမယ္။
အခ်စ္ဆိုတဲ့စကားလံုးကို မသံုးခ်င္သူ
သိတတ္စိတ္နဲ႕ေပးဆပ္ခ်င္သူ
(၃) ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရစကား
(၃) ႏွစ္ျပည့္ မုဒိတာစကား
ေအာင္ျမင္သူတို႔၏ ဘ၀မွတ္တမ္း
Public Enemies ဇာတ္ကားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္အတြက္ ေဆးေရာင္အသစ္ေတြရခဲ့တယ္လို႔ ေျဖခဲ့တဲ့ဲ Johnny Depp
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ မဟုတ္ေတာ့တဲ့ Hilary Duff
Stars From Media World